اول و آخر

آن پیش‌ترها که گاه زور دل به روزگار نمی‌رسید‏، با خود خوش بود که چه خوب که خانه آخر‏، آستان توست. شاید اما، این جرم دل بوده که تو را نگاه می‌داشته برای امید آخر. و رنج، شاید مجازات همین غفلت دل است؛ خانه اول و آخر تویی. شکر که سر بزن‌گاه سر رسیدی‏، باز.

/ 14 نظر / 12 بازدید
نمایش نظرات قبلی

و رنج نپريدن تنها مرغ پر شكسته ميداند ممنون میشم با نظر ارزشمندت من بهره مند کنی. ممنون.[گل]

سحر2011

یا عــــــــــــــــــــــــلی[گل]

خرده نوشت

یا اول یا آخر [گل] چقدر خوبه همیشه اول باشه و آخر نباشه همیشه اولین پناهمون خدا باشه

لعیا اعتمادسعید

درسته که خدا از خونه اول با ماست،ولی صبر میکنه تا ببینه ما خودمون چیکار میکنیم.اگه از همون خونه اول راه رو بهمون نشون بده که فایده ای نداره.یه کم صبر کردن و رنج کشیدن تا این که از راه برسه و کمکمون کنه هم خالی از لطف نیست.ارزش کمک های همیشگیش رو بیشتر میدونیم.

شکلات

تا به کی این سکوت خواهدشکست؟

خدا همیشه هست این ما هستیم که با اعمالمون به او نزدیک میشیم یا از او فاصله میگیریم

الیاس

بسم الله الرحمن الرحیم ... با سلام و خسته نباشید ... دعوتنامه ای برایتان فرستادم ار طرف وبلاگِ حرفِـــِــــ دل ، که امیدوارم بیایید و سر بزنید و نظر گرامیتان را هم بگذارید ... امروز با یک طرحِ جدید بروزم ... "طراحیِ جدیدِ حرفــــِـــ دل ؛ تقدیم به تمام دوستان ..." www.sakha.mihanblog.com حرفــِــــ دل یا حسینِ (ع) مظلوم .... و یا ابوالفضل (ع)

سفیر

سلام این خیلی خوبه که حداقل گاهی انگشت اشاره رو به سمت خودمون بگیریم اگر واقعا صدق دل و اخلاص داشته باشیم و توسل هم بکنیم خدا بهترین راه رو جلوی ما میذاره و به مرور اشتباهاتمون کمتر میشه موفق باشید

س.م

زمانهایی هست که خدا پادر میونی میکنه سر به زنگاه میرسه وچیزیــو واست پیش می آره که بعدا می فهمی به صلاحت بوده اونوقته که دلت می خواد واسه یه لحظه هم شده از اون بالا پایین بیادو محکم بغــــلش کنی.